Pffff, eindelijk...de lente!

Afgelopen donderdag kwamen de wijktijgers bij elkaar voor alweer het derde blok van het kinderpersbureau. Het was bizar lekker weer. Dus in plaats van suf brainstormen achter een bureau trokken we de natuur in. Niet zo gek, want laat dat nu juist ons nieuwe thema zijn. Met z'n allen maakten we een rondje door het Semiramispark. We snuffelden aan de bloemen, dartelden over het gras, deden dansjes op boomstronken en lieten de lentekriebels de vrijeloop. Eindelijk is de lente begonnen. Hoeraaaaa!!!!

Angeny spotte hem als eerste. Een, euhm, boterbloempje? O nee, een paardenbloem!

Shamara, mét vrolijke glitternagellak, laat zien wat het nieuwe thema van de Wijktijgers is: 'nature'. De natuur dus.

Angeny danst op een boomstam. We hebben ook nog een filmpje van wat zij haar 'apendans' noemt. Misschien dat we die ook nog een keer posten op het blog...

Wat is er nu leuker dan poseren? We maakten een hele serie in het park. Zoals deze...

...en deze...

En natuurlijk deze!

Hallo, zijn jullie daar nog?

Emma zegt hallo, en laat weten dat reacties op het blog welkom zijn. Snel reageren dus!

‘Je bent pas stoer als je nee zegt!’

De ‘tijgers’ hebben verpleegkundige Anneke Stadhouders van Bouman GGZ aan de tand gevoeld over hoe het is om met dak- en thuislozen te werken. Een bijzondere en leerzame ontmoeting, waarbij de kinderen Anneke bij het afscheid een persoonlijke boodschap hebben meegegeven voor de herstellende verslaafden. Wijktijger April schreef er een mooi verslag over.

Anneke Stadhouders (47) is verpleegkundige bij Bouman GGZ. Ze helpt dak- en thuislozen, aan drugs of alcohol verslaafde mensen en mensen met een psychische achtergrond. Sommige daklozen eten uit vuilnisbakken, vertelt ze. Bijvoorbeeld omdat ze geen geld hebben. Of verslaafd zijn aan bier of drugs.
Ook kinderen kunnen verslaafd zijn. Aan tv-kijken, gamen, winkelen of snoep. Maar dat is minder erg dan drugs gebruiken. Daar wen je aan, waardoor je er steeds meer van moet gebruiken, omdat je anders ziek wordt. “Dus begin er niet aan”, waarschuwt ze. Of zoals de daklozen die ze verpleegt ons willen meegeven: “je bent pas stoer als je nee zegt!” Overigens zijn er meer mannen dan vrouwen dakloos. Zo’n 15 procent van alle daklozen is vrouw.
Ook kinderen kunnen dakloos worden. Bijvoorbeeld als je ruzie hebt met je vader en moeder en van huis wegloopt. Ze liet ons een cd horen van een zanger die dat heeft meegemaakt. Hij heet MC Flow. Je kunt hem vinden op YouTube. Hij was 16 jaar toen hij van huis weg liep. Daarna raakte verslaafd aan drugs. Het werd zo erg dat hij mensen ging bedreigen. Daarvoor moest hij naar de gevangenis. Hij kreeg wel een jaar taakstraf.
Niet leuk natuurlijk. Maar er zijn daklozen die graag naar de gevangenis willen, aldus Anneke. “Omdat daar eten is en het er warm is. Dan gooien ze bijvoorbeeld een steen door een ruit, waarna ze braaf op de politie wachten.”
“Op straat worden dak- en thuislozen best vaak geplaagd”, vertelt Anneke. “Meestal door tieners die stoer willen doen voor hun vrienden. Dat is niet erg aardig. Ook daklozen hebben gevoelens.” Anneke vindt haar beroep leuk. “Ik kan zorgen dat daklozen hun leven veranderen.”

De wijktijgers luisteren geduldig naar Anneke Stadhouders, verpleegkundige bij Bouman GGZ.

Na afloop van het interview schrijft iedereen een persoonlijke boodschap aan de daklozen die Anneke verpleegt.

Na afloop van weer een diepte-interview posereen de Wijktijgers, minus hun zieke collegaatje Sevval, met Anneke Stadhouders, verpleegkundige in een afkickkliniek.

Geen normale kledingwinkel

Door Emma

Wij zijn bij een kledingwinkel geweest. Er waren drie mevrouwen in de winkel. Het was geen normale kledingwinkel. Het was een winkel voor mensen die problemen hebben in hun werk. Die gingen ze gratis helemaal aankleden. We moesten ook zelf kleding bij elkaar vinden.

Emma weet het zeker: zwarte truitjes met witte bollen worden het helemaal deze zomer!

Een serieuze outfit voor de zakenvrouw

Door April

Marianne en Sophie, twee dames die vrijwilligerswerk doen, en coördinator Reny Winkelman zijn de mevrouwen waar we mee praten. Dress for Success is vrijwilligerswerk. Ze verzamelen kleren van mensen, bedrijven en organisaties. Als de kleren vies zijn, wassen en strijken ze eerst. Ze hebben ook tweedehands kleren. Die geven ze gratis weg aan klanten. De oudste klant was 63; de jongste 17. Ze hebben allebei een baan gevonden!
Het begon in 1996 in Amerika. Er was daar een vrouw, Nancy Dublin. Door haar is Dress for Success internationaal.
We mochten kleren uitzoeken die bij een baan past. Ik koos een jasje met een rokje met rafels en een armbandje. Bedoeld voor een vrouw die gaat solliciteren als zakenvrouw. Het zag er heel professioneel en serieus uit. Daar gaat het om voor mij.

Angeny (links) en Shamara tonen hun ultieme sollicitatie-outfit.

Hakschoenen, tassen en armbanden…

Door Zoë

Je krijgt graag een baan en je bent arm. Wat moet je doen? Langs gaan bij Dress for Success! Er werken daar assistentes die je mooi aankleden, zodat je kunt solliciteren. Helemaal naar je eigen smaak, en wat bij je past. Ze geven je een mooie outfit en nog mooiere accessoires. Het is helemaal gratis. Je mag in totaal twee keer komen. Zo hopen ze dat je een goede baan krijgt.

Het is begonnen in 1996. Nancy Dublin uit New York kreeg van haar opa 5000 dollar. Hij zei haar dat ze er iets goeds mee moest doen. Toen heeft ze Dress for Success bedacht. Zij heeft ook de naam bedacht.
Toen we bij Dress for Success waren, mochten we zelf outfits maken. Compleet met hakschoenen, tassen en armbanden!

In ieder meisje schuilt een modestylist. Dat wordt ook de vrijwilligers al gauw duidelijk.

Goed gekleed naar een baan

Door Jessica

Wij waren onlangs bij Dress for Success. Een winkel voor mensen met weinig geld en geen baan. Wat ze daar doen? Stel dat je weinig geld hebt en wilt gaan solliciteren (bijvoorbeeld bij de politie), dan kun je hier terecht. De mensen die je daar helpen, werken allemaal vrijwillig. Zij kleden mensen aan. En geven ze bijvoorbeeld een tas of armband als extraatje. Allemaal helemaal gratis.
Voor dames hebben ze maatje 34 tot 50. Soms zelfs nog iets groter. Voor de heren hebben ze maatje 38 tot 60. De kleding en schoenen mogen de mensen houden. Hopelijk weten jullie nu wat meer van Dress for Success.

Als wijktijgers iets te vragen hebben, steken ze eerst hun vinger omhoog. Reny Winkelman vertelt hen alles wat ze willen weten.

Wijktijgers bezoeken Dress for Success

Intussen al aardig bedreven in de journalistiek besloten de Wijktijgers Oosterflank een bezoek te brengen aan Dress for Success. Een non-profitorganisatie met weggeefwinkels in heel Nederland, waaronder aan het Jacob van Campenplein. Mensen die vanuit een uitkeringssituatie of minimuminkomen op het punt staan te gaan solliciteren, kunnen er terecht voor een gratis sollicitatiekleding.

Hoewel werk is iets waar de wijktijgers pas over een jaar of 10 over hoeven na te denken, ontdekten ze al gauw wat een fantastisch initiatief Dress for Success is. Tijdens het bezoek vroegen ze coördinator Reny Winkelman en vrijwillige stylistes Sophia en Marianne dan ook de spreekwoordelijke kleren van het lijf.

Zoë (links) en April, hartsvriendinnen en collega-wijktijgers, speuren de rekken van Dress for Success af op zoek naar de perfecte sollicitatiekleding.

Shoppen voor jezelf is leuk. Maar mooie kleding uitzoeken voor mensen die op sollicitatiegesprek gaan is minstens net zo leuk!

Wat vind jij? Laat het ons weten!

Wij, de Wijktijgers, hebben mensen geïnterviewd. Wij hebben het ook gehad over afval. We hebben aan drie volwassenen gevraagd wat ze van afval op straat vinden. Ze zeiden vooral dat ze het niet leuk vinden. En vooral niet nodig. De Wijktijgers zijn het helemaal met die mensen eens. Maar wat kunnen we eraan doen? Vertel het ons! Zie je ons op straat, dan luisteren wij graag naar je idee. Zelf vinden de Wijktijgers dat afval op straat slecht is voor het milieu. Er staan genoeg prullenbakken op straat.

Tips om de buurt schoon te houden

* Gooi afval in de prullenbak
* Als je het in de prullenbak gooit, help je ook nog eens het milieu
* Als je dit doet, is jouw straat gewoon helemaal schoon

Graffiti, gatver!

Graffiti op prullenbakken en op de muren. Daar moet wat aan gedaan worden. Het is vervelend en niet mooi. Er staan meestal hele lelijke woorden geschreven. Als iets moois van de gemeente op de muren geverfd is, is het lelijk als er graffiti overheen wordt gespoten. Als het van jou is, mag het wel. Maar het is van iemand anders. Dus moet je er vanaf blijven!

Ook van hondenpoep hebben mensen last. Ze vinden het onnodig. Mensen moeten beter opruimen. Meer natuur, minder poep. Ik wil dat mensen verplicht zijn om een zakje mee te nemen. Poep op straat is vies, niet netjes. Ik wil graag vragen of we alles kunnen opruimen en mooi maken.

Honden zijn leuk. Maar baasjes moeten wél hun poep opruimen.

'Rommel is niet netjes'

Emma, Elaine en Angeney (allen 9 jaar) interviewden de 18-jarige Dimitri over wat hij vindt van alle rommel op straat.

Wat vindt u van bladeren op straat?
“Niet netjes.”

Wat vindt u van blikjes en flesjes op straat?
“Dat vind ik ook niet netjes.”

Dus u zou eigenlijk een soort toverspreuk willen uitspreken wat Nederland in één keer helemaal schoon maakt?
“Ja.”

Vindt u wel dat hier genoeg prullenbakken staan?
“Jawel.”

Dimitri is geen fan van troep op straat.

Bewoners over…afval in de wijk

We zijn naar buiten gegaan en hebben foto’s van troep gemaakt. En we hebben mensen geïnterviewd. Dit zijn de vragen die we gesteld hebben.

Hebt u een hond? Zo ja, ruimt u zijn behoefte ook op?

Mevrouw: “Ja, maar ik ruim zijn behoefte niet altijd op.”
Meneer: “Ja, ik heb een hond en ruim het altijd op.”

Wat vindt u van het afval in de wijk?

Mevrouw: “Ik vind het vreselijk!”
Meneer: “Niet normaal!”

Hebt u ook wel eens afval op straat gegooid?

Mevrouw: “Nee, en als ik het doe, is het voedsel.”
Meneer: “Nee, nooit. Niet dat ik me kan herinneren.”

Wat zou u aan het afval op straat willen doen?
Mevrouw: “Er moet meer op gelet worden.”
Meneer: “Alle werklozen een bezem geven!”

Hebt u last van uitlaatgassen?
Mevrouw: “Nee, zeker niet in deze wijk.”

Hoe vindt u de vervuiling voor de dieren?
Meneer: “Ik vind het vreselijk.”

Vandalisme, poep, graffiti… dat kán toch niet!

Wijktijgers vinden het niet leuk dat er overal hondenpoep ligt. Het is heel jammer dat mensen hun hond overal laten poepen. Ook op de stoep! En het is ook heel jammer dat kinderen hun pakje drinken gewoon op het gras achterlaten in plaats van in de prullenbak.

Wij hebben een man geïnterviewd. Hij vindt het niet echt netjes dat mensen hun hond laten poepen op de straat. De man had zelf ook een hond. Maar hij ruimt de hondenpoep ook echt op. Hij gaf toe dat hij zijn hond ook op de stoep laat poepen. Maar zoals we al zeiden: hij ruimt het dan wel op.

Ook vandalisme vinden we heel vervelend. Het kost de gemeente alleen maar geld. Ze steken bijvoorbeeld nu al vuurwerk af. Straks gaat het mis. Dan gaan ze nog dingen opblazen ook.

Wijktijgers vinden verder dat graffiti niet kan. Behalve als het niet hindert en het er mooi uitziet. Wij hebben mensen geïnterviewd en ook zij zeiden dat het niet kan. Maar toch doen veel mensen het. Het wordt vaak ’s avonds gedaan. Het zijn vooral pubers. Ze doen het als niemand kijkt.

Wijktijgers bezoeken de Oosterflankkrant

Meteen al tijdens de eerste workshop vielen de kersverse leden van het Wijktijger persbureau Oosterflank met hun neus in de boter. De jonge journalisten, afkomstig van drie lokale basisscholen: de Pionier, Meridiaan en Cornelis Haak, mochten een kijkje nemen op de redactie van de Oosterflankkrant. Om kennis te maken met hun volwassen collega’s en te brainstormen over mogelijke onderwerpen voor hun eigen kinderpagina.

De kinderen uit de groepen 6 tot en met 8 komen elke donderdagmiddag bij elkaar in wijkcentrum de Oriënt. Als Wijktijger mogen ze zelf meedenken en meebeslissen over onderwerpen die zij in hun eigen wijk belangrijk vinden. Kinderen die meedoen met het Wijktijgerpersbureau Oosterflank leren van de vakkracht veel over taal, het schrijven van artikelen en filmen. En komen daarbij op plekken waar ze misschien nog nooit eerder geweest zijn.

Tijdens de vergadering met de redactieleden van de Oosterflankkrant zijn, onder het genot van frisdrank en spekjes, veel mogelijke onderwerpen besproken. Het ging over de vele verschillende culturen die in Oosterflank samenwonen. Over het 25-jarig jubileum van de wijk. En over zaken als hangjongeren, criminaliteit en afval op straat.

Uiteindelijk besloten de Wijktijgers foto’s te maken en artikelen te schrijven over wat verbeterd kan worden aan de wijk. De tweede workshops zijn ze de straat opgegaan om zoveel mogelijk informatie rondom dit thema te verzamelen. Om dit alles bij terugkomst in het ‘redactielokaal’ direct uit te werken. Alle teksten en foto’s hebben ze zelf verzorgd. Een knappe prestatie!